żuchwa

szczęka

Parametry skanowania

Usuń biżuterię oraz protezy zawierające elementy metalowe
Skanuj zęby oraz skan protezy
Potrzebne są tylko zdjęcia osiowe


Postępowanie podczas badania tomograficznego wykonanego na potrzeby programu SimPlant i szablonów SurgiGuide


W niniejszej instrukcji zawarto wskazówki dotyczące badania tomograficznego wykonywanego w celu zamówienia projektu opracowanego z pomocą oprogramowania SimPlant i/lub przygotowania szablonu chirurgicznego SurgiGuide przez firmę Materialise.
Protokół ten najlepiej przekazać do pracowni radiologicznej razem ze skierowaniem na badanie TK.

System SimPlant¹ jest oprogramowaniem firmy Materialise służącym do przedoperacyjnego planowania implantacyjnego w oparciu o wysokiej jakości obrazy TK. Jakość obrazu dostępna w programie SimPlant zależy od możliwości wykonywania przez tomograf cienkowarstwowych zdjęć przekrojowych o wysokiej rozdzielczości. Aby uzyskane skany były dobrej jakości, niezbędne jest również postępowanie zgodne z wytycznymi zawartymi w dokładnej instrukcji skanowania.

W oparciu o wysokiej jakości zdjęcia, przedoperacyjny plan leczenia może być opracowany z dużo większą łatwością i dokładnością. Na podstawie skanów tomograficznych i przedoperacyjnego planu leczenia, w firmie Materialise projektowane i wykonywane są szablony SurgiGuide. Szablony te są wzornikami chirurgicznymi, które wskazują zarówno umiejscowienie, jak i kierunek wprowadzenia implantów. Służą one do odwzorowania planu leczenia podczas zabiegu i prowadzenia wiertła zgodnie z planem przedoperacyjnym.

Postępowanie zgodne z zamieszczonymi w niniejszej instrukcji wskazówkami nie tylko wpłynie na większą dokładność opracowywanego planu, ale także zapewni precyzyjne dopasowanie szablonu SurgiGuide na szczęce/żuchwie, co w ostatecznym efekcie sprawi, że pacjent będzie zadowolony z przeprowadzonego leczenia.

Przygotowanie pacjenta Należy usunąć wszystkie protezy zawierające metalowe elementy, które razem z biżuterią mogą powodować zakłócenia obrazu w obrębie skanowanego obszaru. Nie ma konieczności zdejmowania na czas badania protez niemetalowych. Badanie należy przeprowadzić ze skanem protezy w jamie ustnej pacjenta (jeśli skan taki wykonano wcześniej) zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego. Pacjenta należy ułożyć na plecach na stole skanera, na którym wjeżdża on do środka aparatu (głową w kierunku gantry). Należy pomóc pacjentowi ułożyć się wygodnie i poinstruować go, aby nie poruszał się podczas zabiegu. Dopuszczalne jest normalne oddychanie, jednak każdy inny ruch, taki jak pochylenie albo odwrócenie głowy może spowodować powstanie artefaktów, które wpływają na jakość obrazów i sprawiają, że konieczne jest powtórne skanowanie. Ułożenie pacjenta W celu właściwego ułożenia pacjenta, płaszczyzna warstwy (przekroju osiowego) TK powinna być równoległa do płaszczyzny zwarcia (widoczne na rycinie). Pochylenie gantry powinno wynosić 0o. Płaszczyznę okluzyjną najlepiej ustalić za pomocą skanu protezy pacjenta. Jeśli pacjent nie ma skanu protezy, wykorzystaj do ustalenia płaszczyzny zwarcia zęby obecne w jamie ustnej. Dla przykładu, jeśli pacjent jest bezzębny albo występują trudności w ustaleniu płaszczyzny okluzyjnej w oparciu o istniejące zęby, ustaw płaszczyznę warstwy TK wzdłuż wyrostka zębodołowego żuchwy. Do stabilizacji pozycji wykorzystaj zagłówek wyłożony gąbką. Jeśli nie można dobrze ułożyć głowy na zagłówku, wykorzystaj do tego celu blat stołu. W innym przypadku, unieruchom głowę przy pomocy paska, żeby zapobiec ewentualnym ruchom. Możesz wykonać specjalne zdjęcie w celu sprawdzenia właściwego ułożenia pacjenta (w zależności od producenta tomografu może mieć różne nazwy: Localizer, Scoutview, Topograf, Scanogram, Pilot albo Surview). Ustabilizuj położenie szczęki i żuchwy na czas skanowania. Najlepiej będzie, gdy pacjent podczas badania będzie miał rozwarte usta (można wykorzystać w tym celu blok do zagryzania). Zmniejszy to ryzyko powstania artefaktów ze strony szczęki, jeśli skanujemy żuchwę i vice versa. Umożliwi to również wyłączenie ze zdjęć płaszczyzny zgryzu.

Prawidłowe ustawienie szczęki Prawidłowe ustawienie żuchwy

Wskazówki dotyczące skanowania

Ustawienie żuchwy Ustaw pierwszą warstwę tuż poniżej dolnego brzegu żuchwy. Ostatnią warstwę ustaw nieco powyżej dolnych zębów albo w przypadku braku zębów - tuż powyżej górnego brzegu wyrostka zębodołowego żuchwy (w ostatniej warstwie nie powinno być widocznej kości). Jeśli pacjent badany jest ze skanem protezy w jamie ustnej, ustaw ostatnią warstwę tuż powyżej skanu protezy. Istotne jest, by badaniem objąć całą protezę i by w ostatniej warstwie nie było widocznych zębów, ani protezy. Badanie żuchwy składa się zwykle 40-50 przekrojów osiowych wykonanych w odstępie 1 mm. Przed skanowaniem kolejnych warstw, sprawdź pierwszy przekrój albo wykonaj zdjęcie pierwszej warstwy stosując małą dawkę. W pierwszej warstwie nie powinno być widocznego żadnego fragmentu kostnego żuchwy. Jeśli potrzebne jest otrzymanie obrazu z obszaru położonego niżej, rozpocznij skanowanie od nowa - nie cofaj się i nie wykonuj kolejnych zdjęć po zeskanowaniu warstwy powyżej wyrostka zębodołowego żuchwy albo przekroju skanu protezy.

Ustawienie szczęki Ustaw pierwszą warstwę tuż poniżej górnych zębów albo w przypadku braku zębów tuż poniżej dolnego brzegu wyrostka zębodołowego szczęki (w pierwszej warstwie nie powinno być widocznej kości). Jeśli pacjent badany jest ze skanem protezy, ustaw pierwszą warstwę tuż poniżej protezy. Istotne jest, by skanowaniem objąć całą protezę. Ustaw ostatnią warstwę 4-5 mm powyżej dna jamy nosowej, chyba że lekarz kierujący zlecił inaczej. Jeśli badanie dotyczy implantów zygoma, ostatnia warstwa musi być umiejscowiona w środku oczodołu, w obrębie szwu czołowo-jarzmowego. Badanie szczęki składa się zwykle z 30-40 przekrojów osiowych wykonanych w odległości 1 mm. Sprawdź pierwszą warstwę przed skanowaniem kolejnych przekrojów albo zastosuj niską dawkę podczas badania pierwszej próbnej warstwy. Na pierwszym przekroju nie powinno być widocznych zębów, ani protezy, natomiast w przypadku bezzębnych pacjentów - kości wyrostka zębodołowego szczęki. Jeśli potrzebujesz zbadać warstwy położone niżej rozpocznij skanowanie od nowa - nie wracaj do badania warstwy, gdy zeskakujesz już jamę nosową.

Główne zasady skanowania